Gisteren pakte De Morgen, in een artikel (dat niet online staat) van hun huisjambers Douglas De Coninck,  met hetzelfde verhaal uit. Alleen sleurde De Coninck er een halve bladzijde over de Outlaws bij. De Outlaws zijn een Mechelse motorbende die blijkbaar een kasteeltje op de Battelsesteenweg gekraakt hebben, een kasteeltje dat ook eigendom zou zijn van diezelfde expert Vergaelen. Resultaat: het enige stuk met nieuwswaarde (het vakantieverblijf) verdrinkt in een ellenlang relaas van de geschiedenis van de Outlaws, een verhaal dat in se niks maar dan ook niks met de zaak-De Tandt te maken heeft. Het levert natuurlijk een mooie kop op, en De Coninck kan zichzelf weer een schouderklopje geven over zoveel diepgravende onderzoeksjournalistiek.

Hulde aan de Standaard om het Outlaws-luik terecht niet te vermelden, en zich te beperken tot de essentie van de zaak. Misschien kan De Coninck een paar stoelen opschuiven richting redactie van Het Laatste Nieuws, daar zitten ze te springen om dergelijke goedkope en ronduit onnodige sensatiezucht.

Zet-, tik- schrijf- en spellingsfouten. De Morgen moet hier wel de kampioen onder de Vlaamse gazetten in zijn. Enkele weken geleden een kanjer van een tikfout in een krantenkop, gisteren godbetert één in een cartoon van Zak. Voor de rest minstens ééntje in elk artikel van meer dan twee kolommen. Voeg daar nog bij de talloze DTP-fouten (de cursieve bijdrage in de Vrije Tribune van vandaag) en regelmatig een fout foto-onderschift, en je hebt een regelrecht rommeltje van een krant. Of is het gewoon luiheid?

En dan de inhoud. De voorpagina wordt elke dag om zeep geholpen door de vaste columnisten: die zielige oude klagende Camps en de uuuuren in het eindeloze niets lullende Van Der Straeten. Ik was niet echt rouwig om het gedwongen vertrek van Bernard Dewulf, maar zo zie je dat het altijd nóg banaler kan. En jaaaa Hugo, we weten dat je míjlenver boven ons dom klootjesvolk staat, dus slik die zure braakbal nu eens eindelijk terug door en ga in je zetel tegen je hond intellectueel kwaad zijn.

Yves Desmet, die zich tegenwoordig godbetert “politiek commentator” laat noemen, trapt elke dag wel een open deur in, met dat vermandend vingertje-omhoog van ‘m. Wat doet die man daar eigenlijk nog? Eerst jaren de krant zelf de grond in geholpen door tendentieuze journalistiek en regelrechte onware flops te publiceren, en dan nu het geweten van politiek Vlaanderen uithangen. Niet dat de politieke verslaggeving op zich veel beter is: de journalisten van DM zetten bladzijden en bladzijden vol met quotes van “een insider”, een “goedgeplaatste bron in de VLD”, een “kabinetard” of “een CD&V’er”. Akkoord, een goed reporter heeft zijn bronnen en die moeten soms eens anoniem commentaar kunnen geven, maar een hele regeringscrisis van zes maand verslaan aan de hand van “iemand dicht bij de minister” is gewoon een aanfluiting.

Krantenkoppen die te lang zijn, te veel en te grote foto’s, en heel dat Berliner-formaat in het algemeen maken duidelijk wat De Morgen geworden is: een vorm-boven-inhoud dagblad dat nog steeds hard probeert te roepen, maar hoe langer hoe minder relevant wordt. Vanaf morgen keer ik terug naar m’n oude liefde: De Standaard. Iets sec’er en droger, maar voor nieuws zit ik daar niks mee in.

O ja, ik zou nog bijna die andere grote reden waarom ik DM opgeef vergeten te vermelden: Bart Steenhaut. En daar is dacht ik geen enkel woordje uitleg bij nodig.