Refreshing the internet since 2000
Jul 19th, 2009 by Smintjes
Thanks for using Ticketmaster. Your order number is xxxxxxxxx
| Qty | Event/Item | Venue: | Delivery |
|---|---|---|---|
| 1 | The Feelies Sat, Sep 12, 2009 08:00 PM |
Bearsville Theatre Woodstock, NY |
International Will Call * |
Order for: Smintjes
Total Charge: US $35.10
Intiem clubconcert van The Feelies gecombineerd met een hiking weekend in de Catskills, NY. Mét BGNY. Nu nog verlof aanvragen en vlucht vastleggen en we zijn er.
Jul 19th, 2009 by Smintjes
Gisterenavond een erg leuke barbeque gedaan met de oude vrienden uit de studietijd. Het was een mooie verzameling ex-krico’s, Politika-beheerders, fakbartooghangers en kringmedewerkers. Plus hun vrouwen/venten en kinderen natuurlijk. En als je elkaar dan maar enkele keren per jaar ziet, dan gaan de gesprekken over de écht belangrijke onderwerpen natuurlijk.
Zoals over de haarkleur van Galaxa, eeuwige cocktease van Johan de Rode Ridder en in bijberoep fee van het licht. Ivo, gastheer gisteren, bezit de redelijk freaky gave van bij elke Rode Ridder-titel het albumnummer te weten en ging lijnrecht tegen mijn stelling in dat Galaxa witharig is. “Neen”, zei Ivo-de-blijkbaar-niet-even-goed-op-de-hoogte-zijnde-van-de-echt-belangrijke-rode-ridder-zaken, “Galaxa is zo blond als het maar kan zijn, kijk maar naar de cover van De Toverspiegel, nummer 58 trouwens, waar ze duidelijk blond opstaat”. Consternatie alom.
Zo ros als 't maar kan zijn
Nu blijkt inderdaad dat Galaxa allesbehalve witharig op de omslag van bewust album staat, maar blond. Fonne wierp vanochtend op facebook al tegen dat het toch eerder een rosse is. Kan ik hem geen ongelijk in geven, toch zeker niet in De Toverspiegel. Maar bij mijn weten is Galaxa de rest van Johan’s avonturen toch wel degelijk witharig. En niet blond, zoals Ivo beweert. Ivo wiens tong ongetwijfeld bezeten is door de donkere krachten van Bahaal of Demoniah. Wat natuurlijk ook kan is dat Galaxa een peroxide’tje heeft laten zetten bij haar stylist. Ik bedoel, als fee van het licht mag je er toch een beetje stralend uitzien. Oftewel is het gewoon een bleke van haar eigen, en moet ze dringend meer buitenkomen. Op onderstaande foto ziet ze er toch niet echt gezond uit vind ik.Of ze is albino. Of gewoon 95 jaar.
Bij Sint Joris, wat denkt U?
Als dit niet wit is dan weet ik het niet meer
Jul 16th, 2009 by Smintjes
In navolging van onderstaand postje, het zicht vanop de befaamde Rockefeller Center (oftewel 30 Rock). Je ziet vanzelfsprekend Central Park, de Upper East en West Sides, en bovenaan het park begint Harlem om dan over te lopen in Washington Heights en (over het water) The Bronx. Links bovenaan zie je nog net de George Washington Bridge naar New Jersey. Als je de film Copland met Stallone en Keitel gezien hebt, dat is de brug waar de beginscene (schietpartij en achtervolging) is opgenomen.
Jul 16th, 2009 by Smintjes
De komische reeks 30 Rock scoorde vandaag 22 Emmy-nominaties en voert de lijst aan voor de topprijzen in de Amerikaanse televisiewereld. De sitcom gaat over het leven achter de coulissen van een tv-varietéshow met in de hoofdrollen Tina Fey en Alec Baldwin, en zette een record neer qua nominaties voor een komische reeks.
Komedie
De huidige Emmy-houder, 30 Rock, zal het in de categorie beste komedie opnemen tegen Entourage, Flight of the Conchords, The Office, Weeds, How I Met Your Mother en Family Guy. Het is de eerste keer sinds The Flinstones in 1961 dat een getekende komedie werd genomineerd in deze categorie.
Drama
Koploper in de categorie drama is de winnaar van vorig jaar, Mad Men, met 16 nominaties. Die reeks neemt het op tegen Big Love, Damages, Breaking Bad, Dexter, House en Lost.
Reality
In de categorie reality zal The Amazing Race, de afgetekende winnaar van vorig jaar, het opnemen tegen American Idol, Dancing with the Stars, Project Runway en Top Chef.
De 61e Primetime Emmy’s zullen op 20 september uitgereikt worden in Los Angeles.
Bron: De Morgen
Wel, 30 Rock vind ik nu niet echt zo’n topper. Ik ben indertijd aan de reeks begonnen maar na een aflevering of tien is m’n aandacht verslapt. Dat zal niet aan de bloedmooie secretaresse liggen die in de reeks ronddartelt, maar wel aan het thema dat me echt niet aanspreekt. Het wel en wee van de medewerkers van een soort van Saturday Night Live, nee bedankt. OK, hoofdrolspeelster Tina Fey doet dat niet slecht, die ene van Baldwin is altijd goed, maar de rest van de personages liggen me gewoon niet. Zeker die irritante Tracy Jordan, een soort van Chris Rock meets Chris Tucker (brrrrr!) deed me meer dan één keer vroegtijdig de stop-knop opzoeken. Nu ja, de Andy Show bewijst natuurlijk dat het altijd nóg veel slechter kan. Afgelopen mei ben ik dan zelf in 30 Rock geweest (Rockefeller Center), maar een hernieuwde poging om de reeks te appreciëren draaide op niks uit.
Dan zou ik véél liever de Emmy voor beste comedy-reeks zien gaan naar Flight of the Conchords, of nog beter naar The Office. Veel mensen (waaronder ikzelf tot over enkele weken) beginnen gewoon niet aan de Amerikaanse Office omdat ze het toch maar een ripoff van het Engelse origineel vinden. Wel, niets daarvan. Behalve het korte eerste seizoen, waar er nog volop leentje-buur wordt gespeeld, is het een volledig op zichzelf staande reeks die meestal nóg grappiger is dan de Engelse versie met Ricky Gervais. De personages zijn één voor één knal erop, met als hoogtepunten de paranoïa loser Dwight Schrute, de practical joker Jim en het beelschone receptiemeisje Pam. Ik geef toe dat ik een beetje een gezonde crush heb op Pam, maar dit terzijde. Geef de Amerikaanse Office zeker eens een kans, ik heb er al meermaals letterlijk tranen mee gelachen en de verhaallijnen zijn ijzersterk.
Pam en Jim
In de categorie Drama zie ik het liefst Damages winnen, een legal thriller met Glenn Close. Het eerste seizoen vond ik beresterk, het tweede ligt klaar maar omwille van allerlei redenen (ondermeer mijn huidige verslaving aan oude B-films, The Office en Spidey) is het bekijken ervan er nog niet van gekomen. Mad Men zou ook héél goed zijn, als ik nog eens bij m’n vader ben stel ik z’n digitale decoder in op Acht en programmeer ik de hele zooi.
Jul 14th, 2009 by Smintjes
Jul 14th, 2009 by Smintjes
Zoals al eens eerder opgebiecht lees ik nogal eens graag een superheldencomic. Noem het teveel tijd hebben, of nostalgie naar die winteravonden uit m’n kindertijd toen ik me graag voor de stoof parkeerde met een al zeker twintig keer gelezen stapel Spideys, het is nu eenmaal een feit dat ik enkele titels heb die ik volg. De afgelopen weken heb ik zo een stuk of tweehonderd ouwe spidermans (her)lezen, in originele Engelstalige versie nu wel. Als je op korte tijd zoveel comics leest, krijg je ook een mooi beeld van hoe onze tijd evolueert. Vroeger kwamen ze maandelijks uit, en aangezien je zo één comic makkelijk op tien minuten verorbert (ze tellen doorgaans maar 24 blz) fiets je op één blauwe maandagavond al snel doorheen een jaargang of twee-drie.
De comics uit de jaren zestig herlees ik niet meer, ze bevatten teveel nutteloze tekst op te weinig plaats, en de verhaallijnen zijn doorgaans gewoon tè simplistisch. Eind jaren zeventig wordt het al interessanter, dus ik ben met herlezen begonnen ergens rond The Amazing Spider-Man nummer 200 ofzo. Wat het meeste opvalt zijn de tekeningen. Ik had altijd al favoriete en minder favoriete pencillers, maar de grote revolutue kwam vooral met Todd MacFarlane, die Spidey begon te tekenen rond nummer 300. Waar vroeger de tekeningen echt comicky (denk Roy Liechtenstein) waren introduceerde MacFarlane een meer gritty, vuile stijl met veel details en soms geflipte bladvulling. Lang blijven deed hij niet, na enkele jaren verliet hij Marvel om een eigen studio op te richten die nog het bekendste werd met de Spawn-reeks. Erik Larsen nam over en ging verder op het elan.
Eind jaren negentig kwam dan duidelijk de computer op de proppen. De tekeningen werden realistischer en gingen soms echt meer naar hypergedetailleerde platen. Zeker de omgevingen, in het bijzonder Manhattan, werden een lust voor het oog. Dit gecombineerd met soms verbluffende covers maken dat de comics nu echt wel zijn geëvolueerd van wegwerppulp naar knap vormgegeven staaltjes van kunnen en creativiteit. De verhaallijnen werden ook donkerder. Waar vroeger de uitgeverij nog op de vingers werd getikt omdat er een referentie naar drugs werd gemaakt, zijn nu hele verhaallijnen opgebouwd rond verslaving en alle miserie die daar rondhangt. Eén van de hoogtepunten uit de gehele Marvel-geschiedenis vind ik bijvoorbeeld de Born Again-verhaallijn in Daredevil. OK, uit de jaren 80 reeds maar nog steeds erg actueel.
Born Again
Spider-Man is, op de keper beschouwd, nog een redelijk brave titel die gericht is op de iets jongere lezer. De laatste jaren zijn er echter titels verschenen, vooral bij de Vertigo-stal, die zich echt wel richten op de volwassen lezer. Marvel kwam op de proppen met z’n MAX-reeks, waarin bekende koppen als The Punisher en Nick Fury de kans kregen om helemaal loos te gaan, met als resultaat liters bloed, tonnen bloot en tienduizenden curse words. De verhaallijnen zijn daar soms ook aan de zware kant: zo was er een reeks van comics waarin de Punisher het opnam tegen een bende die kinderen uit weeshuizen inzette in de porno-industrie. De nieuwe Punisher neemt het dan ook niet meer op tegen aliens of gekken met superkrachten, maar zit helemaal in de onderbuik van het New York van nu. Een evolutie die ondergetekende enkel maar kan toejuichen.
Andere uitstekende titels zijn DMZ (hier eerder al aangehaald), Ex Machina (over een superheld tegen wil en dank die het tot burgemeester van NY schopt), The Losers (over een groepje ex-special forces die allerlei vuile opdrachten uitvoeren) en Y: The Last Man (over de laatste mannelijke aardling). Verder heb je natuurlijk klassiekers in het genre als Sandman en Preacher, die zich nog steeds uitstekend laten lezen.
Veel mensen kijken nogal neer op het typisch Amerikaanse fenomeen comics. Ik ben de eerste om toe te geven dat er een massieve hoeveelheid regelrechte bagger tussenzit, maar de titels die de moeite zijn, zíjn dat dan ook. Dus stap eens je plaatselijke gespecialiseerde stripboer binnen en vraag naar de titels die ik hierboven kort beschreven heb. Een goedkeurende blik van waardering zal je deel zijn. Alleen niet mee stoefen als je tegen een toffe griet bezig bent: scoren doe je er absoluut niet mee.
Jul 14th, 2009 by Smintjes
De NV Forkmeister heef inmiddelst m’n archief geïmporteerd gekregen, alle 1700 posts. Zeg nu zelf, het had zonde geweest moest het internet opeens ontdaan worden van zulk een hoop onzin. De archieven hebben nu wel de vorm van een hoop titeltjes, maar erop doorklikken geeft het originele artikel. Foto’s staan nog wel ergens op mijn server, maar om die allemaal terug te gaan linken, daar heb ik carrément geen fluit zin in. ”t Gaat terug tot 2004 ofzo denk ik, mijn blogperikelen van daarvoor gebeurden op blogspot en die zijn jammer genoeg/gelukkig (doorhalen wat niet past) voor de mensheid verloren.
En nu nog eens allemaal tegelijk: dank U Forkie! Moge uw noeste arbeid factuurloos blijven!
Jul 13th, 2009 by Smintjes
Mijn eeuwige dank (en binnenkort een tankwagen aan frisse pils) aan mijn ex-collega en -baas Forkmeister, van de uitstekende weblog Nodesktophero, voor het opofferen van een anders ongetwijfeld goedgevulde maandagavond. Deze mannelijke Moeder Theresa van de Webonkundigen heeft mijn oud weblogje een Extreme Makeover gegeven (O My God Ow My God! AWESOME!) zodat we nu weer in een fris kleedje kunnen bloggen vanop de vertrouwde URL. Inderdaad, oude wijn in nieuwe zakken, zo hebben we het graag!
De volgende dagen zal het updategewijs nog op een laag pitje draaien, ik moet hier en daar nog wat kapotmaken tweaken, de oude posts in deze feed steken, en al die andere dingen. En morgen muziekquiz in de Libertad en en en…
Je ziet het, ik ben er helemaal enthousiast van. Nog eens bedankt Forkie!
Jul 13th, 2009 by smintjes
Afgelopen mei ben ik met twee goeie vrienden een weekje in The Big Apple geweest. Als kempenzoon moet ik zeggen dat ik er wel naar uitkeek, maar het vooruitzicht van een megalomane, überdrukke stad schrikte me toch wel een beetje af. Mijn ideale vakantie situeert zich immers ergens aan een verlaten meer in Noord-Zweden, en citytrippen heeft me nooit echt kunnen bekoren. Met de uitzondering van Stockholm dan misschien, maar die stad is dan ook zo groen en open dat je je bijwijlen meer in een groene voorstad waant.
Maar mensen, is me dat daar even dik meegevallen. Wat een stad, wat een stad. OK, Times Square op een zondagnamiddag leverde de commentaar “dit nooit meer” op, maar voor de rest vond ik het zonder meer een erg positieve ervaring. Hoogtepunten waren Washington Square Park, Greenwich Village in ‘t algemeen en Coney Island. En Johnny’s Bar in de West Village na zonsondergang, maar da’s een ander verhaal. Ik moet er wel bijzeggen dat we er vanaf de tweede dag uitstekend zomerweer hadden, dus dat zal wel meespelen in m’n positief beeld van de stad. Het uit-ste-kend gezelschap deed er ook zeker geen kwaad aan.
Nu heb ik voor dit jaar nog een crapload aan verlof staan, en een omgekeerd evenredig aantal plannen. Zie ik opeens dat The Feelies, één van m’n absoluut favoriete bands, op 11 september in de Catskills spelen, op een boogscheut van New York. The Feelies zijn een indiegroepje die haar meeste wapenfeiten in de jaren tachtig gespeeld hebben, en die met Crazy Rhythms één van de sterkste debuutalbums ooit uitgebracht hebben. Na dik vijftien jaar zijn ze in 2008 terug bijeen gekomen (iets wat ik onmogelijk achtte aangezien de groepsleden op voet van oorlog zijn gesplit indertijd). Ik heb ze net gemist toen ik in NYC was (hun thuisbasis is Hoboken, NJ, net aan de andere kant van de Hudson dus) maar nu heb ik toch wel erg veel zin om te gaan. De vluchten zijn nog lekker goedkoop (400 euro), ik ben toch immuun voor de Mexicaanse griep (we zaten daar toen de eerste dode viel en tientallen scholen in Queens de deuren moesten sluiten) én The Feelies spelen integraal Crazy Rhythms.Waarom niet eigenlijk…
Nu zaterdag zie ik BGNY, ik hoop dat hun aanbod om te mogen logeren in Jersey nog altijd geldt.
Jul 12th, 2009 by smintjes
Coney Island, Brooklyn, 20 mei 2009
28 graden, en de mensen van de brandweer lijken niet gehinderd door hun zware jassen. Geen idee waarom ze daar op de pier rondliepen, maar ‘t blijft een indrukwekkend zicht vind ik.
Aanrader, Coney Island, zeker bij lekker weer. Een heel ander facet van New York, op slechts een uurtje metro rijden vanuit Midtown. Neem wel een expresslijn en geen local, dat bespaart je enkele tientallen stops. Kregen we door toen we van de local afstapten.
