Net dan toch maar een ticketje gereserveerd voor de Feelies op 13 september in Brooklyn. Kleine venue en een dubbele set, ik zou het me eeuwig beklagen moest ik het niet geprobeerd hebben om ernaar toe te gaan. Want overnachten die nacht, daar ben ik nog niet helemaal uit. ’s Nachts teruggaan naar Madison, NJ zit er immers niet in. Maar ik ben aan iets aan het werken…
Thank you, your order is complete
Jul 26th, 2009 by Smintjes
De Morgen, 26 juli 2009
Jul 26th, 2009 by Smintjes
Ze maakten zich weer goed belachelijk dit weekend.
Mop van de dag
Jul 23rd, 2009 by Smintjes
Vandaag publiceerde De Morgen een grap van een volledige bladzijde. In de reeks “Nieuwe Beroepen” stond er vandaag een interview met een belspelpresentator in de krant. En ik maar denken dat die mensen zowiezo al teveel in het openbaar lullen. Flapdrol van dienst was Bart Van Den Bossche, sinds mensenheugenis een BV van categorie C-, en hij mocht een volledig blad over zijn liefde voor deze zwaar onderschatte métier tentoon spreiden.
Bart Van Den Bossche is het prototype van de BV die, na jaren aan de weg timmeren, nog steeds niet veel verder is geraakt dan een gammel, met putten bezaaid ondergelopen karrenspoor. Ooit één infantiel hitje gehad met een lied over tieten, en sindsdien enkel maar bergaf gegaan. Frank Dingenen opvolgen bij het lamentabele Videodinges noem ik niet echt een vooruitgang, en zelfs als aanelkaarluller bij Puzzeltijd werd hij afgevoerd. Zoals Tony Soprano het zo mooi poneerde: “He’s like King Midas in reverse: everything he touches turns into shit”. Wat schiet er dan nog over? Juist, geld uit de zakken troggelen van chronisch werklozen en mensen die niet doorhebben dat ze tegen tweehonderd per uur los in ‘t zak gezet worden.
Maar zijn winkel verdedigen deed hij wel: ze worden constant op de vingers gekeken door de Kansspelcommissie en bij één van de heuveltjes van Erika, alles gebeurt honderd procent eerlijk! Als men hem dan vraagt waarom geen zinnig mens binnengeraakt ondanks de “direkte lijn” en al tien minuten geen beller meer, daar laveerde hij mooi omheen, eeuwige nietszegger dat hij is. Helemáál bespottelijk werd het wanneer Bart doodserieus poneert dat hij elke dag een massa kranten leest en het nieuws volgt, want “ik neem presenteren serieus en ik wil toch wat voorbereid en gestoffeerd overkomen” (quote niet 100% juist, krant laten liggen op het werk). Voorbereid op wat? Alsof Wesley uit Vrasene ineens zijn fout antwoord zou afsluiten met “Ach, ‘t is niks Bart, ik lees nog wel even wat verder over de politieke stalemate in Honduras!” Voegt hij er nog fijntjes aan toe dat hij zich toch wel wat beter voelt dan die domme belspelwijven die tot voor een goed jaar de spelletjes presenteerden. Wat was me dat voor een gebrek aan beroepsernst zeg!, laat Bart zich ontvallen. Hij heeft vanzelfsprekend niet door wat dat zegt over zijn beroep: hij doet exact hetzelfde wat die op het randje van de achterlijkheid balancerende wichten deden. Alleen zagen zij er een stuk beter uit. Double fail.
Van Den Bossche mag nog zo hard van de toren toeteren als hij wil: hij staat al jaren aan de onderkant van de BV-ladder. Als presentator van die georganiseerde oplichterij is hij, wie had het mogelijk geacht, nóg een sportje of twee dichter bij het absolute nulpunt gekomen. In het gezelschap van Gino, die andere belspeldebiel. Die het klaarspeelt om zó gespeend van talent te zijn dat hij na vijf jaar nog stééds moet zorgen voor 50% van de tussenkomsten van de OCMW-schuldbemiddelaars.
Zou hij eigenlijk iemand hebben die zich fan noemt van hem? Zou er ergens één poster van Bart Van den Bossche de muur van een meisjeskamer sieren? Darts-oefendoelen niet meegerekend natuurlijk.
De Libertad-muziekquiz
Jul 20th, 2009 by Smintjes
Elke dinsdag is er in mijn Leuvense stamkroeg, de Libertad, een muziekquiz. Dat is een vaste traditie die nu toch al wel enkele jaren standhoudt. Meestal is het lopen voor mij omdat ik op dinsdag ook m’n Zweedse avondles heb. Dat zal er dit jaar niet op beteren, aangezien de quiz rond 22u begint en m’n les dit jaar tot tien voor tien duurt. Nu ja, erg ver is het niet stappen en m’n vaste quizploeg (genaamd “OK-met-een-cirkeltje-rond”, indertijd uitgevonden om de verbeteraar van dienst in de waan te brengen dat alle antwoorden op het blad juist waren. Dit is spijtig genoeg tot op heden nog niet gelukt.) houdt altijd wel een plaatsje. Het concept van de quiz is niet minder dan briljant: elke ploeg krijgt een antwoordblad met een twintigtal uitvoerder-titel-vragen, en onderaan een stuk of tien foto’s van hoezen en/of groepen. De tapper van dienst kondigt dan aan dat het eerste nummer van de quiz begint en laat gewoon de quiz-cd spelen. Geen microtussenkomsten nodig, en nog minder “kunt ge de vraag nog eens herhalen want ik versta er geen fluit van”. Als je dus gewoon een pint komt pakken merk je dus niks van de quiz. Dat dit concept werkt bewijst de talrijke opkomst elke week.
Nu ja, misschien merk je er als occasionele klant wel iets van, want de gevraagde nummers kunnen soms redelijk obscuur zijn. Of wat dacht je van The Electric Prunes, Young Marble Giants, The Slits, Style Council of erg vroege Cure? Dit zijn allemaal gevraagde groepen van de quiz van vorige week. Akkoord, het zijn nu niet meteen de meest vergeten bands, maar je moet ook weten dat men zelden de grootste hits vraagt. Van The Cure wilde men bijvoorbeeld het nummer Plastic Passion weten. Of Sleeping in the Devil’s Bed van Daniel Lanois, nog een vraag van vorige week. Ik moet wel toegeven dat we met “OK” niet zelden eerst eindigen, of toch tenminste in de top drie.
Nu het vakantie is heeft vaste quizmaster Peter niet elke week een quiz klaar, ook al omdat er nu minder volk komt opdagen. Nogal wat studenten zitten nu immers niet in Leuven. Dus voor morgen heeft ons teamlid Domi er eentje voorbereid, en ik heb er vandaag één in elkaar gestoken. Waarschijnlijk wordt die volgende week gegeven. En ik denk dat ik een goeie mix tussen “niet al te moeilijk” en “ietske minder voor de hand liggend” heb gevonden. Nu ja, we zien wel.
Ik kijk echt uit naar die dinsdagavonden. Leuk ploegske (al zitten er enkele nozems uit Lille en Gierle bij), een goeie Westmalle, gezellige discussies en regelmatig de toorn van m’n ploegmaats over me heen omdat ik weer eens “140% zeker” was.
Crazy Rhythms and Plans
Jul 19th, 2009 by Smintjes
Your Order Is Complete
Thanks for using Ticketmaster. Your order number is xxxxxxxxx
| Qty | Event/Item | Venue: | Delivery |
|---|---|---|---|
| 1 | The Feelies Sat, Sep 12, 2009 08:00 PM |
Bearsville Theatre Woodstock, NY |
International Will Call * |
Order for: Smintjes
Total Charge: US $35.10
Intiem clubconcert van The Feelies gecombineerd met een hiking weekend in de Catskills, NY. Mét BGNY. Nu nog verlof aanvragen en vlucht vastleggen en we zijn er.
Bij Bahaal, ‘t is de fee van het licht!
Jul 19th, 2009 by Smintjes
Gisterenavond een erg leuke barbeque gedaan met de oude vrienden uit de studietijd. Het was een mooie verzameling ex-krico’s, Politika-beheerders, fakbartooghangers en kringmedewerkers. Plus hun vrouwen/venten en kinderen natuurlijk. En als je elkaar dan maar enkele keren per jaar ziet, dan gaan de gesprekken over de écht belangrijke onderwerpen natuurlijk.
Zoals over de haarkleur van Galaxa, eeuwige cocktease van Johan de Rode Ridder en in bijberoep fee van het licht. Ivo, gastheer gisteren, bezit de redelijk freaky gave van bij elke Rode Ridder-titel het albumnummer te weten en ging lijnrecht tegen mijn stelling in dat Galaxa witharig is. “Neen”, zei Ivo-de-blijkbaar-niet-even-goed-op-de-hoogte-zijnde-van-de-echt-belangrijke-rode-ridder-zaken, “Galaxa is zo blond als het maar kan zijn, kijk maar naar de cover van De Toverspiegel, nummer 58 trouwens, waar ze duidelijk blond opstaat”. Consternatie alom.
Zo ros als 't maar kan zijn
Nu blijkt inderdaad dat Galaxa allesbehalve witharig op de omslag van bewust album staat, maar blond. Fonne wierp vanochtend op facebook al tegen dat het toch eerder een rosse is. Kan ik hem geen ongelijk in geven, toch zeker niet in De Toverspiegel. Maar bij mijn weten is Galaxa de rest van Johan’s avonturen toch wel degelijk witharig. En niet blond, zoals Ivo beweert. Ivo wiens tong ongetwijfeld bezeten is door de donkere krachten van Bahaal of Demoniah. Wat natuurlijk ook kan is dat Galaxa een peroxide’tje heeft laten zetten bij haar stylist. Ik bedoel, als fee van het licht mag je er toch een beetje stralend uitzien. Oftewel is het gewoon een bleke van haar eigen, en moet ze dringend meer buitenkomen. Op onderstaande foto ziet ze er toch niet echt gezond uit vind ik.Of ze is albino. Of gewoon 95 jaar.
Bij Sint Joris, wat denkt U?
Als dit niet wit is dan weet ik het niet meer
Top of the 30 Rock
Jul 16th, 2009 by Smintjes
In navolging van onderstaand postje, het zicht vanop de befaamde Rockefeller Center (oftewel 30 Rock). Je ziet vanzelfsprekend Central Park, de Upper East en West Sides, en bovenaan het park begint Harlem om dan over te lopen in Washington Heights en (over het water) The Bronx. Links bovenaan zie je nog net de George Washington Bridge naar New Jersey. Als je de film Copland met Stallone en Keitel gezien hebt, dat is de brug waar de beginscene (schietpartij en achtervolging) is opgenomen.
De Emmy-nominaties
Jul 16th, 2009 by Smintjes
De komische reeks 30 Rock scoorde vandaag 22 Emmy-nominaties en voert de lijst aan voor de topprijzen in de Amerikaanse televisiewereld. De sitcom gaat over het leven achter de coulissen van een tv-varietéshow met in de hoofdrollen Tina Fey en Alec Baldwin, en zette een record neer qua nominaties voor een komische reeks.
Komedie
De huidige Emmy-houder, 30 Rock, zal het in de categorie beste komedie opnemen tegen Entourage, Flight of the Conchords, The Office, Weeds, How I Met Your Mother en Family Guy. Het is de eerste keer sinds The Flinstones in 1961 dat een getekende komedie werd genomineerd in deze categorie.
Drama
Koploper in de categorie drama is de winnaar van vorig jaar, Mad Men, met 16 nominaties. Die reeks neemt het op tegen Big Love, Damages, Breaking Bad, Dexter, House en Lost.
Reality
In de categorie reality zal The Amazing Race, de afgetekende winnaar van vorig jaar, het opnemen tegen American Idol, Dancing with the Stars, Project Runway en Top Chef.
De 61e Primetime Emmy’s zullen op 20 september uitgereikt worden in Los Angeles.
Bron: De Morgen
Wel, 30 Rock vind ik nu niet echt zo’n topper. Ik ben indertijd aan de reeks begonnen maar na een aflevering of tien is m’n aandacht verslapt. Dat zal niet aan de bloedmooie secretaresse liggen die in de reeks ronddartelt, maar wel aan het thema dat me echt niet aanspreekt. Het wel en wee van de medewerkers van een soort van Saturday Night Live, nee bedankt. OK, hoofdrolspeelster Tina Fey doet dat niet slecht, die ene van Baldwin is altijd goed, maar de rest van de personages liggen me gewoon niet. Zeker die irritante Tracy Jordan, een soort van Chris Rock meets Chris Tucker (brrrrr!) deed me meer dan één keer vroegtijdig de stop-knop opzoeken. Nu ja, de Andy Show bewijst natuurlijk dat het altijd nóg veel slechter kan. Afgelopen mei ben ik dan zelf in 30 Rock geweest (Rockefeller Center), maar een hernieuwde poging om de reeks te appreciëren draaide op niks uit.
Dan zou ik véél liever de Emmy voor beste comedy-reeks zien gaan naar Flight of the Conchords, of nog beter naar The Office. Veel mensen (waaronder ikzelf tot over enkele weken) beginnen gewoon niet aan de Amerikaanse Office omdat ze het toch maar een ripoff van het Engelse origineel vinden. Wel, niets daarvan. Behalve het korte eerste seizoen, waar er nog volop leentje-buur wordt gespeeld, is het een volledig op zichzelf staande reeks die meestal nóg grappiger is dan de Engelse versie met Ricky Gervais. De personages zijn één voor één knal erop, met als hoogtepunten de paranoïa loser Dwight Schrute, de practical joker Jim en het beelschone receptiemeisje Pam. Ik geef toe dat ik een beetje een gezonde crush heb op Pam, maar dit terzijde. Geef de Amerikaanse Office zeker eens een kans, ik heb er al meermaals letterlijk tranen mee gelachen en de verhaallijnen zijn ijzersterk.
Pam en Jim
In de categorie Drama zie ik het liefst Damages winnen, een legal thriller met Glenn Close. Het eerste seizoen vond ik beresterk, het tweede ligt klaar maar omwille van allerlei redenen (ondermeer mijn huidige verslaving aan oude B-films, The Office en Spidey) is het bekijken ervan er nog niet van gekomen. Mad Men zou ook héél goed zijn, als ik nog eens bij m’n vader ben stel ik z’n digitale decoder in op Acht en programmeer ik de hele zooi.
Meet Electrelane and enjoy!
Jul 14th, 2009 by Smintjes
Waarom comics cool zijn…
Jul 14th, 2009 by Smintjes
Zoals al eens eerder opgebiecht lees ik nogal eens graag een superheldencomic. Noem het teveel tijd hebben, of nostalgie naar die winteravonden uit m’n kindertijd toen ik me graag voor de stoof parkeerde met een al zeker twintig keer gelezen stapel Spideys, het is nu eenmaal een feit dat ik enkele titels heb die ik volg. De afgelopen weken heb ik zo een stuk of tweehonderd ouwe spidermans (her)lezen, in originele Engelstalige versie nu wel. Als je op korte tijd zoveel comics leest, krijg je ook een mooi beeld van hoe onze tijd evolueert. Vroeger kwamen ze maandelijks uit, en aangezien je zo één comic makkelijk op tien minuten verorbert (ze tellen doorgaans maar 24 blz) fiets je op één blauwe maandagavond al snel doorheen een jaargang of twee-drie.
De comics uit de jaren zestig herlees ik niet meer, ze bevatten teveel nutteloze tekst op te weinig plaats, en de verhaallijnen zijn doorgaans gewoon tè simplistisch. Eind jaren zeventig wordt het al interessanter, dus ik ben met herlezen begonnen ergens rond The Amazing Spider-Man nummer 200 ofzo. Wat het meeste opvalt zijn de tekeningen. Ik had altijd al favoriete en minder favoriete pencillers, maar de grote revolutue kwam vooral met Todd MacFarlane, die Spidey begon te tekenen rond nummer 300. Waar vroeger de tekeningen echt comicky (denk Roy Liechtenstein) waren introduceerde MacFarlane een meer gritty, vuile stijl met veel details en soms geflipte bladvulling. Lang blijven deed hij niet, na enkele jaren verliet hij Marvel om een eigen studio op te richten die nog het bekendste werd met de Spawn-reeks. Erik Larsen nam over en ging verder op het elan.
Eind jaren negentig kwam dan duidelijk de computer op de proppen. De tekeningen werden realistischer en gingen soms echt meer naar hypergedetailleerde platen. Zeker de omgevingen, in het bijzonder Manhattan, werden een lust voor het oog. Dit gecombineerd met soms verbluffende covers maken dat de comics nu echt wel zijn geëvolueerd van wegwerppulp naar knap vormgegeven staaltjes van kunnen en creativiteit. De verhaallijnen werden ook donkerder. Waar vroeger de uitgeverij nog op de vingers werd getikt omdat er een referentie naar drugs werd gemaakt, zijn nu hele verhaallijnen opgebouwd rond verslaving en alle miserie die daar rondhangt. Eén van de hoogtepunten uit de gehele Marvel-geschiedenis vind ik bijvoorbeeld de Born Again-verhaallijn in Daredevil. OK, uit de jaren 80 reeds maar nog steeds erg actueel.
Born Again
Spider-Man is, op de keper beschouwd, nog een redelijk brave titel die gericht is op de iets jongere lezer. De laatste jaren zijn er echter titels verschenen, vooral bij de Vertigo-stal, die zich echt wel richten op de volwassen lezer. Marvel kwam op de proppen met z’n MAX-reeks, waarin bekende koppen als The Punisher en Nick Fury de kans kregen om helemaal loos te gaan, met als resultaat liters bloed, tonnen bloot en tienduizenden curse words. De verhaallijnen zijn daar soms ook aan de zware kant: zo was er een reeks van comics waarin de Punisher het opnam tegen een bende die kinderen uit weeshuizen inzette in de porno-industrie. De nieuwe Punisher neemt het dan ook niet meer op tegen aliens of gekken met superkrachten, maar zit helemaal in de onderbuik van het New York van nu. Een evolutie die ondergetekende enkel maar kan toejuichen.
Andere uitstekende titels zijn DMZ (hier eerder al aangehaald), Ex Machina (over een superheld tegen wil en dank die het tot burgemeester van NY schopt), The Losers (over een groepje ex-special forces die allerlei vuile opdrachten uitvoeren) en Y: The Last Man (over de laatste mannelijke aardling). Verder heb je natuurlijk klassiekers in het genre als Sandman en Preacher, die zich nog steeds uitstekend laten lezen.
Veel mensen kijken nogal neer op het typisch Amerikaanse fenomeen comics. Ik ben de eerste om toe te geven dat er een massieve hoeveelheid regelrechte bagger tussenzit, maar de titels die de moeite zijn, zíjn dat dan ook. Dus stap eens je plaatselijke gespecialiseerde stripboer binnen en vraag naar de titels die ik hierboven kort beschreven heb. Een goedkeurende blik van waardering zal je deel zijn. Alleen niet mee stoefen als je tegen een toffe griet bezig bent: scoren doe je er absoluut niet mee.