De Plonzanten – De Poeyelse Mol

De Plonzanten – De Lilse Leugenaar

(Toestemming van zanger John Diels: Uiteraard zit ik er niks mee in dat de Mol en de Leugenaar 30 jaar na de feiten een tweede (virtueel) leven beschoren zijn en als het ware terug de ether ingaan, zij het dan dit keer niet via de vrije radio’s maar langs het strafste medium so far.

Dit jaar zijn we met een achttal mensen ernaartoe getrokken, al vonden we op voorhand weinig praktische info op het net. De officiële site is ook niet meteen één van de duidelijkste, al zijn de mensen op het forum zeer behulpzaam. Hieronder tracht ik even alle praktische info op een rijtje te zetten. (Info gaat over de editie 2010, volgend jaar kan het natuurlijk anders zijn).

Voorafgaande opmerking: verwacht je aan een dure ervaring. Niet alleen gelden de standaard festivalprijzen, er komt nog een hoop bij kijken.  Al is het ticket nog vrij goedkoop, zeker als je op tijd bestelt. De tickets worden immers duurder naarmate het festival nadert. Als de eerste namen bekend gemaakt worden, zo ergens rond november, kosten ze nog geen honderd euro. Aan de kassa betaal je 180 euro voor drie dagen. Wij hebben in februari besteld en het kostte ons 145 euro. Komt daar nog bij dat er geen camping is, een hotelkamer of iets dergelijks is dus nodig. Ik raad een hotel of youth hostel echter af: Primavera is een nachtfestival en je wil écht niet wakker worden als ze om 12u “housekeeping” voor je deur staan te roepen. Je kan best met enkele vrienden gaan en een appartement huren. Op die manier hebben wij elk 100 euro betaald voor een superappartement in de stad (vier nachten). Bijkomend voordeel hieraan is dat je zelf nog je potje kan koken en dat je echt op je gemak kan uitslapen, snurkers niet meegerekend. Vergeet ook niet dat de transportkosten (Ryanair, …) ook een flinke hap uit het budget kunnen zijn. De luchthaven van Gerona ligt op een uurtje bussen van het centrum, al begint Ryanair binnen enkele weken ook de luchthaven van Barcelona zelf te bedienen vanuit Charleroi. Met de wagen is natuurlijk ook een optie, al zou ik die daar niet graag een hele week onbeheerd achterlaten.

Locatie

Het festival gaat door op het Parc Del Forum, een soort van expo-ruimte aan de Middellandse Zee. Er is een metrohalte aan de overkant van de straat. Verwacht geen gras, alles gaat door op betonpleinen en natuurlijke auditoria (open lucht, één zaal is overdekt). De podia liggen vrij dicht bij elkaar, en de bewegingen ertussen gaan relatief vlot. Je kan dus met gerust gemoed naar de andere kant van het terrein gaan als er binnen een uurtje toch nog een andere band die je wil zien op een ander podium begint. Voordeel is wel dat er niet echt campers zijn die een halve dag het terrein innemen om die laatste headliner te zien. Als er geen optreden is stromen de “weien” leeg en kan je dus achteraf makkelijk een goed plaatsje kiezen.
Het terrein is groot genoeg, maar ik had wel de indruk dat er dit jaar bijwijlen toch zeker volk genoeg was. Groot, onoverkomelijk nadeel zijn de toiletten. Die zijn er veel te weinig, en zeker de vrouwelijke festivalbezoekers brengen nogal wat tijd door in de ellenlange rijen voor de dixies. Ook de schaarse “pissijntorens” voor de mannen liepen elke dag tegen 23u al over, en werden niet leeggemaakt. Dit was zonder twijfel het grootste nadeel. Positief is dan weer het feit dat, omdat het op macadam doorgaat, je na twee dagen geen afgrijselijk rotte bier- en etensgeur hebt die je op Werchter ed. wel steevast tegenkomt.

Tickets

Best bestellen via de site, en betalen met Paypal. De eerste dag kan je ze dan zonder één minuut te wachten gaan afhalen aan de Paypal-stand. Je krijgt een (onhandig plastieken) bandje én een soort van bankkaart. Verlies je één van deze twee dingen, dan kan je het schudden. Voor je binnengaat moet je die kaart immers laten valideren. Onnozel systeem. Breng ook je paspoort mee de eerste dag, het kan zijn dat je het moet laten zien voor je je bandje krijgt. Al bij al enorm vlot binnengeraakt.

Catering

Nog nooit een festival meegemaakt met zulk een grote spijzenselectie. Er is een groot overdekt eetplein met tafels, waar je een grote keuze aan festivalvreten vindt. Prijzen schommelen tussen 3 euro voor een (minuscule) pizzaslice tot 8 of meer euro voor een dikke hamburger. Ik raad aan om op voorhand iets te eten in het centrum of op je appartement. Als je dan toch in festivalmodus gaat is een Double Whopper-menu in de stad voldoende om je een hele nacht op de been te houden. Eten is gewoon betalen aan de standjes, er zijn dus geen eetbonnen.
Gelukkig maar, want de drankbonnen waren een ramp. De eerste dag moest je toch wel een klein uur aaschuiven aan de schaarse drankbonkotjes, het feit dat ze je tickets afprinten terwijl je wacht hielp er niet veel aan. Ook zijn ze in een erg onhandig formaat, denk tombola-lotjes. Je moet ook op voorhand aangeven wat voor bonnetjes je wil: bier (4 euro voor een halve liter uitstekende San Miguel), frisdrank (2.5 euro), water (1 euro voor flesje van halve liter, lees dit Schuermans!) of 6.5 euro voor een cocktail. Inderdaad, cocktail. Aan elke toog kan je je favoriete long drink laten klaarmaken: gin, vodka, bourbon, … En ze kappen fameus door! Had ik trouwens al iets gezegd van de gigantische Jack Daniels-toog of de mobiele Jägermeister-teams?
Vermijd ook om in te gaan op de verleiding om je pintjes te kopen van de talloze wandelende vaten: je betaalt een euro meer. De togen kunnen soms heel druk zijn (voortogen hebben ze niet, de tappers tappen je pinten waar je bijstaat, en er stond meestal te weinig volk achter) maar na een dagje weet je wel waar het het snelste vooruit gaat. Leuk detail: de laatste avond waren aan het Vice-podium de bierbekers op en tapten ze dan maar voille 75 cl-bekers.
Voor de liefhebbers: ze smijten er met de coke naar je kop. Erg veel druggebruik daar, en je wordt ongegeneerd aangesproken of je wat poeder wil.

Muziek

Ook een constante: het geluid was op elk podium fenomenaal, geen sinecure als je weet dat ze daar concerteren in een betonnen woestenij. Oordopjes zijn altijd een goed idee, maar ik had nooit de indruk dat het te hard stond (behalve bij Cold Cave –> verschrikkelijke, bewuste aanslag op de trommelvliezen). Of je daar oordoppen kan krijgen betwijfel ik.

Einde van het festival

De eerste metro’s beginnen pas om 5u te rijden, met uitzondering van de laatste dag. Wil je vroeger terug naar het centrum, dan zijn er pendelbussen die naar Plaza Catalunya rijden (2 euro). Maak je wel op om een uurtje te wachten dan. Taxi’s zijn ook een mogelijkheid: ze zijn niet duur als je samenlegt met enkele vrienden. Vergeet het om het terrein te voet te bereiken, Barcelona is daar écht véél te groot voor. Pas op voor zakkenrollers en overenthousiaste dealers aan de uitgang.

Ziezo, dat was alles wat me nu meteen te binnen schiet. Vragen of aanvullende opmerkingen mogen altijd in de comments gezet worden. Hasta la vista!

Smintjes.be

Binnenkort maak ik hier een basic gidsje over wat je allemaal moet weten om makkelijk naar dit uitstekende festival te kunnen gaan, ik vond er op voorhand nogal weinig informatie over op het net. Nu eerst enkele korte impressies van de bands die ik er gezien heb (chronologisch).

Surfer Blood

Eerste nummers gemist omdat het de, euh, mist inging aan de drankbonnetjes. Normaal hadden we tijd genoeg om ons op ‘t gemakske te installeren in het appartement en ons dan met een zee van tijd op het festivalterrein te begeven, maar een staking van de Franse luchtverkeersleiding besliste daar anders over. Maar goed, Surfer Blood gaat nog héél groot worden. Onbegrijpelijk hoe een nummer als “Swim” nog altijd geen hitje is geworden. Het was duidelijk: deze jongelingen bársten gewoon van het talent en het enthousiasme spoot eraf. De kop was eraf, het eerste fijne optreden achter de kiezen!

The Fall

Primavera had heel wat oude legendes op het podium gezet, en dat is blijkbaar niet altijd een even goed idee. The Fall ging er muzikaal nog mee door, maar de zang ging door merg en been. Op de manier waarop een botte, roestige cirkelzaag dat kan doen. Je even leggen, een pintje drinken en bidden dat het snel over zou zijn was de enige uitweg.

Superchunk

Dat het ook anders kan, bewees Superchunk. Deze helden uit mijn muzikale jeugd gaven met volle overgave een greatest hits-setje, aangevuld met enkele nummers uit hun in september te verschijnen nieuwe. Aanstekelijke punkrock met knallers van riffs, én de nog immer ravissante Laura Ballance op bas. Winner!

Broken Social Scene

Hèt onbetwiste hoogtepunt van het festival. Ze hadden de Ray Ban-arena, het grootste podium van het festival, met recht en reden bomvol gekregen. Mensenlief, wat een muzikaal orgasme! Ze puurden vrij veel uit hun pas verschenen Forgiveness Rock Record, maar lardeerden de set ook met climactische versies van Cause = Time, 7/4 Shoreline en It’s All Gonna Break. Afsluiter Meet You At The Basement was zó goed dat het bijna illegaal werd.  Dit optreden zal nog lang blijven nazinderen.

Hier viel het ook op dat de klank bijzonder goed was, geen sinecure als je met 9 bandleden op het podium staat. Die goeie klank zou een constante gedurende het hele festival blijven.

Pavement

Pavement deed wat ervan verwacht werd: een gedroomde reünie-set spelen. Malkmus liet zien dat hij nog steeds de coolste verschijning ooit op een podium is, de hitjes werden aan elkaar geregen en ze speelden lekker lang door (nummer of 28 denk ik). Enig klein minpuntje: geen Summer Babe, maar een kniesoor die daarover valt.

The New Pornographers

Ideale opener van de tweede dag. De nieuwe puike cd werd voorgesteld, maar ook oudere krakers als Testament to Youth in Verse, Mass Romance en The Bleeding Heart Show werden met veel overgave gebracht. Neeko Case was spijtig genoeg thuisgebleven. Altijd al een fan geweest van de Pornographers, na deze set wist ik weer waarom. Die grootse finales! Die perfecte popdeuntjes!

Condo Fucks

Ook Yo La Tengo stond er op een podium, maar dan in de gedaante van hun hobbyprojectje Condo Fucks. Denk aan The Stooges meet the Sonics. Garagerock ahoy dus, maar het kon me niet echt blijven boeien. Ira Kaplan en zijn trawanten speelden als beesten, maar ik kan toch niet ontkennen dat ik hun Yo La Tengo-platen véél beter vind. Ik ben er zeker van dat ze zich rot amuseren met hun wilde rockoptredens, maar een uur was véél te lang.

Wilco

Na deze decibel-bom was het tijd om even te gaan liggen, en bij welke groep kan dat beter dan Wilco (ok, hier ga ik commentaar op krijgen). Het begin van het optreden werd wat geplaagd door geluidsproblemen, maar eenmaal opgelost werd weer duidelijk waarom Wilco de beste band is die niemand kent. Een kort optreden naar hun maatstaven (uurtje, ze concerteren geregeld tegen de drie uur), maar elke minuut telde voor twee. Erg goed, zoals verwacht.

Pixies

De Never Ending Reunion Tour deed ook nog eens Barcelona aan. Kan ik erg kort over zijn: je kreeg waar je op hoopte. Een tierende Frank Black die aan een verschroeiend tempo de ene na de andere klassieker eruit perste. Greatest hits zullen nooit meer gewoon Greatest Hits zijn als je de Pixies zien dreunen hebt. Feestje!

Real Estate

Zoals collega Rob G. nog zei dat het optreden, “wat een schitterende namiddagmuziek”. Na het geweld van de avond ervoor was Real Estate de ideale manier om de derde dag rustig in te zetten. Goei optreden van een veelbelovende band, met relatief veel nieuwe songs. ’s Anderendaags speelden ze nog een gratis set in Parc Joan Miro in het centrum. Stel je voor: één van je favoriete bands op vijf meter afstand, tussen het volk en de palmbomen, onder een stralende zon. Hemels.

Michael Rother & Friends play the music of NEU!

Beetje per toeval hier terecht gekomen. NEU! stelde ik me voor als een groep met één knaller van een plaat (HalloGallo) en de rest een hoop experimenteel geneuzel. Niets daarvan, dit was een ongelooflijke, fantastische brok pure energie. Het was 35 jaar geleden dat deze muziek nog eens live gebracht werd, lees ik net op het interweb, en dat is een schande. Rother (de ex-frontman van NEU!) was gewoon overweldigd door de reactie van het massaal opgekomen publiek, zelden zo’n brede glimlach en oprechte dankwoorden gezien. Beestig. Plus: de drummer was Steve Shelley, de slagman van Sonic Youth.

Florence & The Machine

Klok van een stem, maar wat platte muziek. Het was duidelijk dat haar stem als het hoofdinstrument aanzien wordt, en dat de gitaren en andere instrumenten bewust naar beneden gemixt werden. Resultaat: nogal een doffe achtergrondruis, zeker bij een kopstoot als Kiss with a Fist dat nu als een flauw aaitje klonk. Spijtig.

Built to Spill

Mijn favoriete band. Stonden op een véél te klein podium (ATP was af-ge-la-den vol) en worstelden een beetje met de eigen klankman. Zanger Doug Martsch was veel beter bij stem dan in de AB afgelopen maandag, en de nummerkeuze was bijwijlen grandioos. Afsluiter Carry The Zero, met haar Chinese muur van gitaren, deden de laatste twijfelaars overstag gaan: de sound van deze band is ongeëvenaard. Alleen moeten ze dringend iets doen aan hun ongeïnteresseerde houding op het podium, begint echt irritant te worden.

Pet Shop Boys

Heerlijke, kitscherige nostalgie verpakt in een wervelende licht- en podiumshow. De tientallen dansende gaylords in het publiek waren een aangename sideshow.

En hierna de bierbender van de eeuw. Blijkbaar waren de gewone pintbekers op (reeds halve liters) dus tapten ze maar in 75 cl-emmers. Feestje tot een uur of zeven!

Ik weet één ding: een festival als dit maak ik niet makkelijk meer mee. Of ik moest volgend jaar terug gaan. Kans zit er dik in.

Gisteren pakte De Morgen, in een artikel (dat niet online staat) van hun huisjambers Douglas De Coninck,  met hetzelfde verhaal uit. Alleen sleurde De Coninck er een halve bladzijde over de Outlaws bij. De Outlaws zijn een Mechelse motorbende die blijkbaar een kasteeltje op de Battelsesteenweg gekraakt hebben, een kasteeltje dat ook eigendom zou zijn van diezelfde expert Vergaelen. Resultaat: het enige stuk met nieuwswaarde (het vakantieverblijf) verdrinkt in een ellenlang relaas van de geschiedenis van de Outlaws, een verhaal dat in se niks maar dan ook niks met de zaak-De Tandt te maken heeft. Het levert natuurlijk een mooie kop op, en De Coninck kan zichzelf weer een schouderklopje geven over zoveel diepgravende onderzoeksjournalistiek.

Hulde aan de Standaard om het Outlaws-luik terecht niet te vermelden, en zich te beperken tot de essentie van de zaak. Misschien kan De Coninck een paar stoelen opschuiven richting redactie van Het Laatste Nieuws, daar zitten ze te springen om dergelijke goedkope en ronduit onnodige sensatiezucht.

Ze doen zelfs geen moeite meer…

Zet-, tik- schrijf- en spellingsfouten. De Morgen moet hier wel de kampioen onder de Vlaamse gazetten in zijn. Enkele weken geleden een kanjer van een tikfout in een krantenkop, gisteren godbetert één in een cartoon van Zak. Voor de rest minstens ééntje in elk artikel van meer dan twee kolommen. Voeg daar nog bij de talloze DTP-fouten (de cursieve bijdrage in de Vrije Tribune van vandaag) en regelmatig een fout foto-onderschift, en je hebt een regelrecht rommeltje van een krant. Of is het gewoon luiheid?

En dan de inhoud. De voorpagina wordt elke dag om zeep geholpen door de vaste columnisten: die zielige oude klagende Camps en de uuuuren in het eindeloze niets lullende Van Der Straeten. Ik was niet echt rouwig om het gedwongen vertrek van Bernard Dewulf, maar zo zie je dat het altijd nóg banaler kan. En jaaaa Hugo, we weten dat je míjlenver boven ons dom klootjesvolk staat, dus slik die zure braakbal nu eens eindelijk terug door en ga in je zetel tegen je hond intellectueel kwaad zijn.

Yves Desmet, die zich tegenwoordig godbetert “politiek commentator” laat noemen, trapt elke dag wel een open deur in, met dat vermandend vingertje-omhoog van ‘m. Wat doet die man daar eigenlijk nog? Eerst jaren de krant zelf de grond in geholpen door tendentieuze journalistiek en regelrechte onware flops te publiceren, en dan nu het geweten van politiek Vlaanderen uithangen. Niet dat de politieke verslaggeving op zich veel beter is: de journalisten van DM zetten bladzijden en bladzijden vol met quotes van “een insider”, een “goedgeplaatste bron in de VLD”, een “kabinetard” of “een CD&V’er”. Akkoord, een goed reporter heeft zijn bronnen en die moeten soms eens anoniem commentaar kunnen geven, maar een hele regeringscrisis van zes maand verslaan aan de hand van “iemand dicht bij de minister” is gewoon een aanfluiting.

Krantenkoppen die te lang zijn, te veel en te grote foto’s, en heel dat Berliner-formaat in het algemeen maken duidelijk wat De Morgen geworden is: een vorm-boven-inhoud dagblad dat nog steeds hard probeert te roepen, maar hoe langer hoe minder relevant wordt. Vanaf morgen keer ik terug naar m’n oude liefde: De Standaard. Iets sec’er en droger, maar voor nieuws zit ik daar niks mee in.

O ja, ik zou nog bijna die andere grote reden waarom ik DM opgeef vergeten te vermelden: Bart Steenhaut. En daar is dacht ik geen enkel woordje uitleg bij nodig.

Vandaag echter vond ik een envelop van de Denon Delhaize in de bus (hahaha!) met m’n verloren abonnement in. Correct gefrankeerd en al! Kijk, dat vind ik nu eens klantenbinding waarvoor ik graag m’n inkopen bij hen blijf doen. Dankuwel!

Niet elke oude geuze vind ik even goed. Timmermans en Mort Subite vind ik niet zuur genoeg bijvoorbeeld. Boon is erg lekker, maar die kan dan weer niet tippen aan een Oud Beersel, een Girardin of een Cantillon? Mijn favoriete geuzesteker is 3 Fonteinen uit Beersel, en uit dat dorp komt nu slecht nieuws.

Een goed bevriende bierhandelaar vertelde me onlangs dat 3 Fonteinen-baas Armand Debelder de wanhoop nabij is. Eerder dit jaar zorgde een defecte thermostaat in zijn opslagplaats in Halle voor een regelrechte ramp: het werd véél te warm in de ruimte en 49000 liter geuze en kriek waren onverkoopbaar. De volledige botteling voor dit jaar dus. Nu kan Armand natuurlijk nog even teren op zijn rijke kelders, maar het water staat hem blijkbaar aan de lippen. Van de “verloren” geuze is inmiddels een naar verluidt uitstekend distillaat gemaakt, geuzejenever zo je wil, en die komt in het najaar op de markt. Maar de kosten liggen zo hoog dat, moest die jenever niet aanslaan, het waarschijnlijk gedaan is met 3 Fonteinen. En dat is een catastrofe voor de fijnproever. De geuzestekers en -brouwers van vandaag zijn echte anachronismen: echt álles wordt nog artisanaal bereid, er komen geen geur-, smaak- of bewaarstoffen aan te pas en een brouwerijbezoek is een echte reis terug in de tijd. Het verdwijnen van 3 Fonteinen zou een onherroepelijk verlies betekenen voor de artisanale Lambikcultuur, één van de meest authentieke Belgische biertradities die er nog zijn.

Dus beste mensen: steun Armand Debelder en 3 Fonteinen. Kom je een fles tegen met de bekende 3 op het etiket: koop ze! Schaf U een fles geuzejenever aan als die op de markt komt. Ga op vrijdag of zaterdag een paar geuzen drinken in de Lambikodroom, het geuzecafé aanpalend aan de brouwerij.

Of doe het dan tenminste voor uw favoriete blogger, die graag nog lang van “zijn merk” zou willen genieten. Dank.

Geuzestekerij Hanssens, afgelopen april

Ik zit aan mijn toetsenbord. De toetsen liggen op hun vertrouwde plaats. De A naast de Z, die op zijn beurt naast de E ligt. Een teken dat het leven zijn gewone gangetje gaat. Of toch niet? Ik merk dat de A zich een beetje stroever laat indrukken dan andere dagen. Zomerreces van de hardware? Warmtemoeheid? Het is alsof de toets wil zeggen dat ze liever met rust wordt gelaten. Ik kijk ernaar. Kijkt ze terug? Denkt ze nu het hare van mijn onstopbaar getyp? Onstopbaar. Weeral twee keer op de A. Alsof ik het met opzet doe. Alsof ik mijn toetsen geen vakantie gun. Vakantie. Weeral twee maal. En driemaal in vorig zinnetje. En toch staat ze er weer altijd in de tekst. Geen keuze. Drukken is verschijnen. Gedrukt worden is verschijnen. Of is het verdrukt worden.

Ik heb ermee te doen. Er is maar één A op een toetsenbord. Telkens de woordenstroom de letter opvordert, moet ze aantreden. Moesten we Franstalig zijn kon er af en toe nog een hoedje op. Een vakantiehoedje voor de A. Een andere toets die haar vrije tijd moet opgeven. La difference entre les langues, onder Vlaamse vingers. Ik kijk ernaar. Denk er het mijne van.

Geen vakbonden voor de A’s in deze wereld. Zelfs in de vakantie moeten ze opdraven, ook in de grootst mogelijke, dagelijkse onzin.

Margot Van Der Straeten.