Zoals al eens eerder opgebiecht lees ik nogal eens graag een superheldencomic. Noem het teveel tijd hebben, of nostalgie naar die winteravonden uit m’n kindertijd toen ik me graag voor de stoof parkeerde met een al zeker twintig keer gelezen stapel Spideys, het is nu eenmaal een feit dat ik enkele titels heb die ik volg. De afgelopen weken heb ik zo een stuk of tweehonderd ouwe spidermans (her)lezen, in originele Engelstalige versie nu wel. Als je op korte tijd zoveel comics leest, krijg je ook een mooi beeld van hoe onze tijd evolueert. Vroeger kwamen ze maandelijks uit, en aangezien je zo één comic makkelijk op tien minuten verorbert (ze tellen doorgaans maar 24 blz) fiets je op één blauwe maandagavond al snel doorheen een jaargang of twee-drie.
De comics uit de jaren zestig herlees ik niet meer, ze bevatten teveel nutteloze tekst op te weinig plaats, en de verhaallijnen zijn doorgaans gewoon tè simplistisch. Eind jaren zeventig wordt het al interessanter, dus ik ben met herlezen begonnen ergens rond The Amazing Spider-Man nummer 200 ofzo. Wat het meeste opvalt zijn de tekeningen. Ik had altijd al favoriete en minder favoriete pencillers, maar de grote revolutue kwam vooral met Todd MacFarlane, die Spidey begon te tekenen rond nummer 300. Waar vroeger de tekeningen echt comicky (denk Roy Liechtenstein) waren introduceerde MacFarlane een meer gritty, vuile stijl met veel details en soms geflipte bladvulling. Lang blijven deed hij niet, na enkele jaren verliet hij Marvel om een eigen studio op te richten die nog het bekendste werd met de Spawn-reeks. Erik Larsen nam over en ging verder op het elan.
Eind jaren negentig kwam dan duidelijk de computer op de proppen. De tekeningen werden realistischer en gingen soms echt meer naar hypergedetailleerde platen. Zeker de omgevingen, in het bijzonder Manhattan, werden een lust voor het oog. Dit gecombineerd met soms verbluffende covers maken dat de comics nu echt wel zijn geëvolueerd van wegwerppulp naar knap vormgegeven staaltjes van kunnen en creativiteit. De verhaallijnen werden ook donkerder. Waar vroeger de uitgeverij nog op de vingers werd getikt omdat er een referentie naar drugs werd gemaakt, zijn nu hele verhaallijnen opgebouwd rond verslaving en alle miserie die daar rondhangt. Eén van de hoogtepunten uit de gehele Marvel-geschiedenis vind ik bijvoorbeeld de Born Again-verhaallijn in Daredevil. OK, uit de jaren 80 reeds maar nog steeds erg actueel.
Born Again
Spider-Man is, op de keper beschouwd, nog een redelijk brave titel die gericht is op de iets jongere lezer. De laatste jaren zijn er echter titels verschenen, vooral bij de Vertigo-stal, die zich echt wel richten op de volwassen lezer. Marvel kwam op de proppen met z’n MAX-reeks, waarin bekende koppen als The Punisher en Nick Fury de kans kregen om helemaal loos te gaan, met als resultaat liters bloed, tonnen bloot en tienduizenden curse words. De verhaallijnen zijn daar soms ook aan de zware kant: zo was er een reeks van comics waarin de Punisher het opnam tegen een bende die kinderen uit weeshuizen inzette in de porno-industrie. De nieuwe Punisher neemt het dan ook niet meer op tegen aliens of gekken met superkrachten, maar zit helemaal in de onderbuik van het New York van nu. Een evolutie die ondergetekende enkel maar kan toejuichen.
Andere uitstekende titels zijn DMZ (hier eerder al aangehaald), Ex Machina (over een superheld tegen wil en dank die het tot burgemeester van NY schopt), The Losers (over een groepje ex-special forces die allerlei vuile opdrachten uitvoeren) en Y: The Last Man (over de laatste mannelijke aardling). Verder heb je natuurlijk klassiekers in het genre als Sandman en Preacher, die zich nog steeds uitstekend laten lezen.
Veel mensen kijken nogal neer op het typisch Amerikaanse fenomeen comics. Ik ben de eerste om toe te geven dat er een massieve hoeveelheid regelrechte bagger tussenzit, maar de titels die de moeite zijn, zíjn dat dan ook. Dus stap eens je plaatselijke gespecialiseerde stripboer binnen en vraag naar de titels die ik hierboven kort beschreven heb. Een goedkeurende blik van waardering zal je deel zijn. Alleen niet mee stoefen als je tegen een toffe griet bezig bent: scoren doe je er absoluut niet mee.