Smintjes.be

Vandaag publiceerde De Morgen een grap van een volledige bladzijde. In de reeks “Nieuwe Beroepen” stond er vandaag een interview met een belspelpresentator in de krant. En ik maar denken dat die mensen zowiezo al teveel in het openbaar lullen. Flapdrol van dienst was Bart Van Den Bossche, sinds mensenheugenis een BV van categorie C-, en hij mocht een volledig blad over zijn liefde voor deze zwaar onderschatte métier tentoon spreiden.

Bart Van Den Bossche is het prototype van de BV die, na jaren aan de weg timmeren, nog steeds niet veel verder is geraakt dan een gammel, met putten bezaaid ondergelopen karrenspoor. Ooit één infantiel hitje gehad met een lied over tieten, en sindsdien enkel maar bergaf gegaan. Frank Dingenen opvolgen bij het lamentabele Videodinges noem ik niet echt een vooruitgang, en zelfs als aanelkaarluller bij Puzzeltijd werd hij afgevoerd. Zoals Tony Soprano het zo mooi poneerde: “He’s like King Midas in reverse: everything he touches turns into shit”. Wat schiet er dan nog over? Juist, geld uit de zakken troggelen van chronisch werklozen en mensen die niet doorhebben dat ze tegen tweehonderd per uur los in ‘t zak gezet worden.

Maar zijn winkel verdedigen deed hij wel: ze worden constant op de vingers gekeken door de Kansspelcommissie en bij één van de heuveltjes van Erika, alles gebeurt honderd procent eerlijk! Als men hem dan vraagt waarom geen zinnig mens binnengeraakt ondanks de “direkte lijn” en al tien minuten geen beller meer, daar laveerde hij mooi omheen, eeuwige nietszegger dat hij is. Helemáál bespottelijk werd het wanneer Bart doodserieus poneert dat hij elke dag een massa kranten leest en het nieuws volgt, want “ik neem presenteren serieus en ik wil toch wat voorbereid en gestoffeerd overkomen” (quote niet 100% juist, krant laten liggen op het werk). Voorbereid op wat? Alsof Wesley uit Vrasene ineens zijn fout antwoord zou afsluiten met “Ach, ‘t is niks Bart, ik lees nog wel even wat verder over de politieke stalemate in Honduras!” Voegt hij er nog fijntjes aan toe dat hij zich toch wel wat beter voelt dan die domme belspelwijven die tot voor een goed jaar de spelletjes presenteerden. Wat was me dat voor een gebrek aan beroepsernst zeg!, laat Bart zich ontvallen. Hij heeft vanzelfsprekend niet door wat dat zegt over zijn beroep: hij doet exact hetzelfde wat die op het randje van de achterlijkheid balancerende wichten deden. Alleen zagen zij er een stuk beter uit. Double fail.

Van Den Bossche mag nog zo hard van de toren toeteren als hij wil: hij staat al jaren aan de onderkant van de BV-ladder. Als presentator van die georganiseerde oplichterij is hij, wie had het mogelijk geacht, nóg een sportje of twee dichter bij het absolute nulpunt gekomen. In het gezelschap van Gino, die andere belspeldebiel. Die het klaarspeelt om zó gespeend van talent te zijn dat hij na vijf jaar nog stééds  moet zorgen voor 50% van de tussenkomsten van de OCMW-schuldbemiddelaars.

Zou hij eigenlijk iemand hebben die zich fan noemt van hem? Zou er ergens één poster van Bart Van den Bossche de muur van een meisjeskamer sieren? Darts-oefendoelen niet meegerekend natuurlijk.