Vandaag werd de bijdrage neergepend door Margot Van der Straeten, vaste voorpagina-columniste voor De Morgen. Tikfouten zijn eruit gehaald.
Ik zit aan mijn toetsenbord. De toetsen liggen op hun vertrouwde plaats. De A naast de Z, die op zijn beurt naast de E ligt. Een teken dat het leven zijn gewone gangetje gaat. Of toch niet? Ik merk dat de A zich een beetje stroever laat indrukken dan andere dagen. Zomerreces van de hardware? Warmtemoeheid? Het is alsof de toets wil zeggen dat ze liever met rust wordt gelaten. Ik kijk ernaar. Kijkt ze terug? Denkt ze nu het hare van mijn onstopbaar getyp? Onstopbaar. Weeral twee keer op de A. Alsof ik het met opzet doe. Alsof ik mijn toetsen geen vakantie gun. Vakantie. Weeral twee maal. En driemaal in vorig zinnetje. En toch staat ze er weer altijd in de tekst. Geen keuze. Drukken is verschijnen. Gedrukt worden is verschijnen. Of is het verdrukt worden.
Ik heb ermee te doen. Er is maar één A op een toetsenbord. Telkens de woordenstroom de letter opvordert, moet ze aantreden. Moesten we Franstalig zijn kon er af en toe nog een hoedje op. Een vakantiehoedje voor de A. Een andere toets die haar vrije tijd moet opgeven. La difference entre les langues, onder Vlaamse vingers. Ik kijk ernaar. Denk er het mijne van.
Geen vakbonden voor de A’s in deze wereld. Zelfs in de vakantie moeten ze opdraven, ook in de grootst mogelijke, dagelijkse onzin.
Margot Van Der Straeten.
juist nog ‘moesten’ vervangen door ‘mochten’