10: The Soundtrack Of Our Lives – Throw It To The Universe
Laatste plaat van de ultra-catchy Zweden, na dik vijftien jaar werpen ze de handdoek in de ring. Ik kende ze niet echt, maar een uitstekende review in de Uncut (10/10) maakte me erg nieuwsgierig. Denk The Byrds, mooie harmonieën, een likje psychedelica en Zweedse kwaliteit. Een afscheid in stijl. Nota: bij voormelde Uncut is ze toch niet zo lang blijven hangen blijkbaar, getuige de totale afwezigheid van deze plaat in hun eindejaarslijst van de 75 (!) beste platen uit 2012.
9: Bob Dylan – Tempest
It’s Dylan, stupid!
8: The Mountain Goats – Transcendental Youth
Ik heb altijd al een zwak gehad voor John Darnielle, al vond ik hem beter op zijn vroege platen waar hij enkel gewapend met een akoestische gitaar de demonen van zich af brulde. De laatste jaren laat hij zich echter omringen door een heuse band, en die resultaten vond ik op zijn zachtst gezegd wisselvallig. Transcendental Youth heeft ook deze volledige bezetting, maar klinkt eindelijk nog eens intens. John Darnielle-intens. En het blijft de beste tekstschrijver van zijn generatie. Aangenaam verrast door deze plaat, en dat was nog eens lang geleden bij The Mountain Goats.
7: Lotus Plaza – Spooky Action From A Distance
Geen nieuwe Deerhunter dit jaar, maar gitarist Lockett Pundt (yes!) maakte dit gemis een beetje goed met deze Spooky Action From A Distance. Nogal wat mensen vonden het een flauw doorslagje van Deerhunter, maar ik ben er weg van. Dromerige gitaarrifjes, die heerlijke motorik in de drums, de stem met wat echo op de achtergrond. En Lockett moet qua wereldsongs schrijven niet onderdoen voor zijn kameraad Bradford Cox. Topplaat, niet meer en niet minder.
6: Fence – Fence
De beste Belgische band ooit bracht dit jaar een beetje onverwacht een nieuwe uit, en ze deden dat goed. Ze zijn ouder en rustiger geworden, dat hoor je. Hun titelloze worp bevat meer akoestische gitaren dan de fuzz die we van hen gewoon waren. Meer Beatles, minder Weezer, Pavement en Beulah. Niet dat het daardoor minder goed is geworden: Niels, Lieven en Meindert maken nog steeds grillige liedjes met bloedmooie zanglijnen, en het hoekige in hun riffs is nooit ver weg. Strijkers en blazers tillen de sowieso al sterke nummers naar een nog hoger niveau.
In de AB speelden ze de deuren uit de sjambrang, ongelooflijk hoe Fence nog altijd niet de erkenning krijgen die ze al 15 jaar verdienen.
5: Titus Andronicus – Local Business
New Jersey’s talentvolsten kiezen na hun magistraal The Monitor (uit 2010 alweer) op hun derde resoluut voor de gitaren, wat ervoor zorgt dat de nieuwe muzikaal misschien een beetje minder ambitieus klinkt dan hun vorige. Geen blazers, doedelzakken of strijkers meer, maar bas-drum-gitaren, en de fenomenale strot van Patrick Stickles. Het is punk die liefst met veel bier wordt genuttigd, maar dit is hoe een kwade groep hoort te klinken in 2012. Niet hersenloos rammen of puberen zoals Greenday, maar een boodschap verkondigen verpakt als kopstoot. Ben je een beetje uitgegeken op The Gaslight Anthem, check dan zeker deze Local Business. Ook live een stevige aanrader.
4: Fang Island – MAJOR
Ah, Fang Island. De überriffers die DE plaat van 2010 gemaakt hebben, en die me daarmee op een trip tot ver in 2011 stuurden. Maandenlang keek ik reikhalzend uit naar hun nieuwe, en deze zomer was het met de release van MAJOR eindelijk weer een luchtgitaarfeest. Niet zo een sloophamer als hun titelloos debuut, maar toch voldeden ze aan de verwachtingen. De verrassing van de eerste was er een beetje af, het euforische zat er minder in, maar toch word ik ook van deze plaat nog erg vrolijk. Met “Chompers” hebben ze toch maar mooi de beste riff van 2012 in huis! Nu nog live zien, deze kanjers!
3: Allo Darlin – Europe
Allo Darlin, zij die het gat opvullen dat Belle & Sebastian achterliet door na hun Fold Your Hands Child resoluut het pad van de discopop te kiezen. Bedrieglijk naïeve deuntjes, weergaloze teksten, onweerstaanbare melodieën en een stem waarvan ik begin te zweven. Gin Tonic verplicht bij het beluisteren van deze plaat.
2: Bed Rugs – 8th Cloud
Niet minder dan twee Belgische platen in deze lijst, dat is nog nooit gebeurd. Bed Rugs zag ik in het voorprogramma van Fence, en ze bliezen me omver. Wat een dijken van songs! Wat een liefde voor psychedelica! Wat een album dat een uitstekende muzieksmaak van de bandleden doet vermoeden! Nog! Meer! Waar blijft die nieuwe EP!
1: Sonny and The Sunsets – Longtime Companion
Zonder enige twijfel mijn meest gespeelde plaat van het jaar. Een break-up album, maar een apart. Geen zelfmedelijden, maar eerder een afstandelijke overschouwing van de situatie met af en toe een steekje wrange humor. Sonny Smith lijkt me niet echt de meest stabiele persoon, maar de (voor hem moedige) beslissing om voor dit album meer country en minder doo-wop te gaan werkt wonderwel. Smith’s voor één keer kristalheldere stem die op nét het goede moment breekt, bezorgt me nog elke keer kippenvel. Prachtalbum.
Als er iets is dat ongelooflijk is doorgebroken de laatste jaren, dan is het wel taping. Of bootlegging, voor de pre-internauten. Al hangt er aan het woord “bootleg” nog altijd een semi-illegaal geurtje. Maar met de komst van breedband internet voor de massa, serverruimte voor bijna niks én een serieuze democratisering van de apparatuurprijzen, is er een hele nieuwe generatie tapers opgestaan. Ook de houding van vele bands is veranderd: waar men vroeger meestal schrik had van publieke opnames van concerten – in vele gevallen terecht overigens, menig Italiaan is immers rijk geworden met slecht klinkende Sisters of Mercy-platen te persen – zijn er nu veel artiesten die er absoluut geen graten inzien. Meer zelfs: soms mogen tapers zelf hun opname-apparatuur inpluggen in het mengpaneel, of helpt de PA-man van dienst een handje. Als de taper plechtig belooft dat hij/zij geen commerciële bedoelingen heeft, dan weten snuggere bands óók dat een goeie opname van een goei concert trouwe volgelingen blij maakt én nieuwe fans kan aantrekken.